technische tekening + materiaalselectie

De technische tekening van de poortjes ziet er als volgt uit (oldschool op papier, mijn computer is een trage dood aan het sterven R.I.P.):



De technische tekening van de opbouw wordt morgen online gezet wegens gebrek aan een scanner.

De materiaalkeuze:
Het frame van de poortjes wordt het liefst vervaardigd uit gegalvaniseerd staal en het hout kan bijvoorbeeld teak of Mansonia zijn.

De riemen en riemschijven kunnen bekomen worden bij gallon.

Dit concept is misschien niet technisch perfect, maar het laat wel zien hoe het ook anders kan.

Laatste feedback

resultaat laatste feedback; een tweesprong. Het commentaar: de hindernis doorgang kan misschien een goeie optimalisatie zijn van twee concepten samen, maar de meerderheid van de studenten doen nu zo een doorrijhindernis. De dubbele poort waartegen gereden moet worden is misschien tecnisch niet supersterk maar het is wel een leukconcept.

Bon, de kogel moet door de kerk. Ik ga voor de dubbele poort. Waarom? Omdat je soms anders moet doen om anders te doen en zo te tonen dat het ook op een andere manier kan.
En nu nog het woord bij de daad voegen...

Dubbele draaipoort

Hieronder is een geoptimaliseerde vorm voor het sluissysteem met twee draaiende elementen weergegeven.



De draaielementen moeten in elkaar kunnen ingrijpen dit kan bijvoorbeeld door de armen als volt te maken:



Als ik zelf kritisch ben, wat de ontwerpers eerlijkheid hem verplicht, is dit systeem zeer leuk, inventief en is het zo goed als foolproof MAAR het vereist een verbinding van beide draaiende elementen met elkaar. Dit kan praktisch alleen maar door gebruik te maken van tandwielen (= kostelijk en zwaar) of een gekruiste riemoverbrenging (=slijtage gevoelig); beide oplossingen vereisen bovendien het maken van een ondergronds systeem. Daarenboven is, door de grote draaicirkel en het feit dat de poortjes met elkaar moeten kunnen ingrijpen, het systeem behoorlijk gevoelig. Er moet maar een slimmerik zich op de uiteinden zetten en de lagers falen of de structuur begint te plooien of breekt.

Daaarom heb ik besloten een structuur te maken die geen mechanische elementen bevat; een soort slalom structuur die andere studenten ook al als effectief bevonden. Het ontwerp zal zich dan voornamelijk moeten onderscheiden door zijn unieke vormgeving.
Enkele kritische aspecten aan een statisch geheel:



Mijn schouders zijn even breed als een fietsstuur en ongeveer even hoog. Iets maken waar men onderdoor moet rijden zal het passeren van een fiets maar in beperkte mate hinderen (zie foto linksonder). Gecombineerd met een slalom element kan dit echter toch een sterk principe worden. Een meer uitgewerkt concept volgt snel...

Feedback inclusie

Probleem: ik heb rekening gehouden met rolstoelgebruikers die nog enkele handeling kunnen uitvoeren met de hand. Dit is een foutief gegeven, één van de aanwezige mensen zat in een elektrische rolstoel en deze kon enkel gemakkelijk zijn rolstoel besturen (adhv een joystick) en geen bijkomende handelingen verrichten. Zijn opmerking was wel dat hij wel tamelijk makkelijk iets kon verduwen door er tegen te rijden. Het is de bedoeling dat we ook voor hem ontwerpen.
Daarnaast is het de bedoeling dat we ons ontwerp 'mooi' uitwerken zodat we niet te maken hebben met het zoveelste hekken.

U vraagt wij draaien...

Een mogelijkheid is een sluissysteem Waar gewoon tegen de deuren moet geduwd worden.



De afmetingen zullen nu met behand van NX proefsgewijs bepaald worden.

Controle

Vooraleer we overgaan tot het verder ontwerpen; een kleine controle:

- Het ruggesteuntje schoof altijd weg als ik het teste op de grond, ik veronderstelde dat dit niet het geval kon zijn in het zand -> klopt
- De hoek van de steun vond ik ietwat groot -> deze blijkt beter te zijn dan een rechtere zitting, lager hoeft niet; we zitten dus goed.
- De steunplankjes achteraan zitten qua positie tamelijk goed -> om goed te zijn mag dit toch nog iets hoger om een stabieler geheel te krijgen.

Enkele foto's van dit groots experiment @ Zuid-park beach...

Redesign...

De vraag stelt zich of ik genoegen moet nemen met het huidige design van het ruggesteuntje. Een ontwerper mag zich niet te vlug content stellen, dus kijken we hoe we het huidige design kunnen verbeteren. Ik heb zitten brainstormen rond extra functionaliteiten die ermee gecombineerd worden. De twee ideeën die vooral naar voorsprongen was de combinatie met een tafeltje en het combineren met een tas (om spullen naar het strand te dragen). Hieronder zijn enkele droedels en denkpistes afgebeeld.









Probleem bij het tafeltje is dat een tafel dan waarschijnlijk ook als stoeltje zal gebruikt worden en daar is de constructie niet sterk genoeg. De voorkeur gaat daarom naar de combinatie met een zak... Een finaal ontwerptekening volgt.

Keuze

Voor de finale uitwerking van een idee, zat ik sterk te twijfelen welk idee uit te werken... De vuilbak is iets mooi, maar absoluut niet praktisch: willen we de vuilbak legen moet eerst de casing geopend worden en vervolgens de vuilbak zelf, voedsel resten die in contact komen met de vuilbak zorgen voor een rotting van het hout,...
Om toch een keuze te maken uit de overige ideeën heb ik rondvraag gedaan bij mensen wat zij het beste idee vonden. De meeste mensen vonden het strandzitje het leukste idee, hier gaat trouwens ook mijn buikgevoel naartoe.

Keuze ideeën (beslissingsfase)

Ik kies een aantal ideeën uit mijn exploratiefases, deze keuze gebeurt op basis van het allom befaande buikgevoel:

- keukenspatel
- geavanceerde ovenplank
- een ruggesteun voor aan het strand
- sjingels
- vuilbak casing
- onderzet voor aan te eten of om op de computer te werken
- geurbakje/luchtbevochteraar
- wasrek

Hieronder staan enkele van deze concepten uitgetekend, sommige ideeën worden rechtstreeks gemaakt voor de testfase (lees hierover meer op mijn volgende post).

tekeningen volgen nog, door een gebrek aan een A3 scanner...

De laatste rechte strook richting finale versie

Ik heb, gebaseerd op mijn laatste maquetje, nieuwe proefmaquettes gemaakt.



Wat ik vooral heb geleerd is dat er een verbinding moet zijn tussen de opstaande randen om deze samen te houden. Andes zakt de doos zodanig dat de fles op de bodem staat in plaats van in de doos te hangen. Het maquetje rechtsonder op de foto is bijna de finale vorm. De vlakken waar de dop door moet komen, moeten iets verbreed worden om zo scheuren te vermijden.
De finale versie is bepaald en wordt gemaakt.
Donderdag ochtend, moe maar voldaan ga ik slapen...

Mozes...

Tijdens het consult met de docent, zijn we tot de conclusie gekomen dat het eerste idee (de hangende fles) toch het tofste blijft en dat het beter is een nieuwe fles te kiezen die wel in dit ontwerp past. Ik citeer ‘als de berg niet tot Mozes komt dan gaat Mozes naar de berg’…
Ik ben dus opzoek gegaan naar een fles die:
- groot genoeg is (cfr. Probleem parfumflesje)
- een elipische doorsnede heeft
- een leuke vorm heeft
Volgende flessen sprongen in het oog:



Ik heb uiteindelijk gekozen voor een badolie fles van Nivea



Ik heb een eerst maquette gemaakt; wat meteen op valt is dat de maquette niet groot genoeg is in vergelijking met de fles. Bekijken we echter de ontvouwing dan is duidelijk te zien dat deze groter is dan te toegelaten plaatgrootte. Een herontwerp is dus nodig…

Nieuwe fles

Door de problemen met de kleine flesjes heb ik een nieuwe fles gekozen. Ik heb gekozen voor de GET-27 fles die een heel leuke, speelse vorm heeft. Ik zou daarom graag een doos maken die de vorm volgt.



Gezien, na enkele probeersel, de fles niet opgehangen kan worden in een doos die de vorm van de fles volgt; heb ik besloten me te focussen op een doos die de vorm volgt. Ik ga vanaf nu enkel werken met het ‘echte’ karton om perikelen met het parfumflesje te vermijden. Enkele kartonnen proefmaquettes.



De vormen die de fles omsluiten maar niet toe zijn vallen moeilijk nog als doos te klasseren, toch zijn ze leuk van vorm.
Uiteindelijk heb ik verder gewerkt rond vorm …. En heb ik geprobeerd of het niet mogelijk is een doos te maken waarbij je het bovenste deel afneemt waarna de fles pas uit de doos gehaald kan worden. Het was de bedoeling dat dit bovenste deel min of meer er uit zag als een glas.

Cymatics: the final countdown

Verder onderzoek omtrent cymatics op youtube (http://www.youtube.com/watch?v=WaYvYysQvBU&feature=fvste3) leerde mij dat men altijd experimenteerde bij heel lage frequenties (30 tot 200 Hz). Enkele korte experimenten leerde mij dat dit mijn grote fout was. We kunnen nu dus pas echt aan de slag.
Ik vertrek van een oude computer box die ik uit elkaar heb gehaald (de box werkt op netspanning, zou even goed op batterijen kunnen), het voordeel van deze boxjes is dat ze bijna altijd een intern versterkertje hebben.





Ik zou graag, om het minimalistische in mijn ontwerp te krijgen, werken met een basisvorm die ik een aantal keer gebruik. Voor de materialen opteer ik voor mijn prototype voor stevig plastic.
Ik vertrek van een basis vorm gemaakt uit schuim (poly-urethaan), deze vorm ga ik gebruiken om mijn uiteindelijke installatie uit te op te bouwen.



Dit schuim model wordt op een plank geplaatst, onder de plank worden latjes voorzien en rondom onze vorm boren we kleine gaatjes beiden zijn vereist voor het vacuüm zuigen.



Uiteindelijk bekom ik dan, na enig snij werk, volgende vorm in plastic.



Voor het maken van een membraan onderaan mijn schaal heb ik een dun (mag trillingen niet te veel dempen) en zeer elastich materiaal (we moeten het goed kunnen opspannen) nodig. Rubber of een ballon zou het ideale zijn. Mijn oog viel op het binnenste van een leren voetbal. Dit is een dun rubberen vlies, dat toch zeer stevig is.



Het uiteindelijke ontwerp valt te bewonderen op de volgende post...